Vakantiebunkers 'het Schuitegat' 1951 - 1988
in de Kennemerduinen
P. Harff en D. Harff
ISBN 978-90-806449-9-1
|
|
Kustbatterij Langerak 1943 - 1945 Vakantiebunkers 'het Schuitegat' 1951 - 1988 in de Kennemerduinen P. Harff en D. Harff ISBN 978-90-806449-9-1 |
|
Het boek begint na een voorwoord van oud bevelhebber der Koninklijke Marechaussee, generaal-majoor C.N.J. Neisingh, met een inleiding over de geschiedenis van de kustverdediging. Te lezen is dat aan het begin van de 19de eeuw, tijdens de Franse overheersing, een legerkamp in de Kennemerduinen was opgericht om een eventuele aanval op de kust af te kunnen slaan. Tijdens de Eerste Wereldoorlog waren het Nederlandse troepen die aan de kust gelegerd werden en bouwde men schuilplaatsen voor deze troepen. Nederland bleef die oorlog echter neutraal en de schuilplaatsen werden verlaten. Tijdens de mobilisatie, voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog, werden de schuilplaatsen in de duinen weer in gebruik genomen. Op 10 mei 1940 bleek dat Nederland deze oorlog niet neutraal zou blijven. Het land werd bezet en vanaf 1942 bouwde het Duitse leger een verdedigingslinie, die van het noorden van Noorwegen tot aan Spanje liep.
Een onderdeel van de Duitse verdedigingslinie waren kustbatterijen. Dit waren artilleriestellingen weermee op schepen voor de kust geschoten
kon worden. Er werden vele kustbatterijen gebouwd waarbij Kustbatterij Langerak, gelegen in de Kennemerduinen, als laatste batterij werd
aangelegd in de verdediging van de haven van IJmuiden. Doordat de batterij pas laat in de oorlog werd aangelegd kon de batterij naar de
toen nieuwste inzichten worden gebouwd en ingericht. Dit had tot gevolg dat het een uiterst moderne batterij werd. De Duitsers gebruikten slechts een beperkt aantal bunkerontwerpen en bouwden op vele plaatsen aan de kust dezelfde bunkers. Het ontwerp voor de geschutsbunkers van batterij Langerak werd echter nergens anders aan de kust gebouwd, wat de geschutsbunkers bij batterij Langerak uniek maakt. Het batterij-terrein werd verder met luchtafweergeschut, veldkanonnen en mijnenvelden tegen aanvallen verdedigd.
Na de oorlog hebben de Duitse soldaten de mijnenvelden zelf moeten opruimen. De bunkers werden van hun inhoud ontdaan, zodat alleen het beton
overbleef. Een periode van ongebruik volgde tot in 1951 een aantal bunkers van de batterij voor het eerst als vakantieverblijf in gebruik werd
genomen onder de naam 'het Schuitegat'. Het betrof een 18-tal vakantieverblijven. De bewoners van de vakantiewoningen konden via een tunneltje
door de zeereep op het strand komen. De omstandigheden in 'het Schuitegat' waren vrij primitief. Er waren twee waterpompen voor gemeenschappelijk
gebruik. Ook de WC moest gedeeld worden. Er was geen aansluiting op het lichtnet. De verlichting in de vakantiebunkers ging door middel van
propaangas en een gloeikousje. Het belang van de bunkers als overwinteringsplaats voor vleermuizen werd in de loop van jaren steeds meer ingezien. Er vinden nu jaarlijkse tellingen plaats om een goed inzicht te houden in de omvang van het gebruik door vleermuizen. De laatste tijd wordt de natuurwaarde van het duinterrein steeds beter onderkend. Zo is er een plan ontwikkeld om net ten zuiden van de voormalige kustbatterij een vijftal sleuven in de zeewering aan te brengen om zand en wind vrij spel te geven. Daarbij is het van belang de overwinteringsplaatsen voor de vleermuizen en het unieke bunkercomplex in stand te houden.
Het boek met een afmeting van ongeveer 17 cm bij 24 cm, |
 Nederlandse officier op de Zeeweg
|
|
Zandvoort
Bruna Balkenende boekhandel |
Noordwijk
Boekhandel van der Meer |
Op 5 november 2010 werd het eerste exemplaar van het boek uitgereikt aan
de heer mr. N. Meijer, burgemeester van de gemeente Zandvoort. Voor
genodigden en de pers hielden de auteurs een korte voordracht over de
inhoud van het boek, het verrichte onderzoek en de geschiedkundige waarde van het boek.
Van links naar rechts: auteur D. Harff, burgemeester N. Meijer, auteur P. Harff
en de heer C.N.J. Neisingh.
